Er zijn geen roze brillen als je een kind hebt dat extra zorg nodig heeft. Zeker niet wanneer je kind ernstig ziek wordt en je niet weet hoe de komende uren of dagen zullen verlopen. Ook onze zoon is daar meerdere keren doorheen gegaan. Dat is een pijn die je als ouder diep raakt. Wanneer zo’n periode voorbij is, komen er vaak weer nieuwe uitdagingen. Spontaan ergens naartoe gaan waar veel prikkels zijn, lukt meestal niet. Een boot, een vliegtuig of een pretpark bezorgen hem geen plezier of rust, maar juist spanning. Die onrust begint vaak al thuis. Niet kunnen slapen, buikpijn, steeds heen en weer lopen en steeds weer de vraag wat er gaat gebeuren. Gevoelens onder woorden brengen is voor hem moeilijk. Wanneer hij de weg even kwijt is of spanning ervaart, kan hij dat niet vertellen. Daarom blijft hij altijd dicht bij mij. Hij loopt vlak naast me, tikt me steeds aan en zegt: “Mam… mam…” Gewoon om zeker te weten dat ik er nog ben. Wij begrijpen hem vaak zonder woorden, en dat voelt hij ook. Dat geeft hem rust en veiligheid. Juist daarom zijn de eenvoudige momenten voor ons zo waardevol. Daar geniet ik als moeder misschien wel het meest van: samen de rust opzoeken en genieten van wat voor hem fijn is. En als hij geniet, genieten wij als gezin met hem mee. Samen de mooiste schelpen zoeken en zien hoe iedere golf weer nieuwe schatten aanspoelt. Een wandeling maken met de hond, die enthousiast naar hem toe rent, hem even een lik geeft en een grote glimlach op zijn gezicht tovert. Even samen een terrasje pakken met wat lekkers en een ijsthee, en daarna trots langs zijn broers op het werk om zijn nieuwe shirt te laten zien. Of de witte vlinders die hij overal ziet, gevolgd door zijn woorden: “Weer wit.” Natuurlijk zou ik onze zoon alle gesprekken van de wereld gunnen. Dat hij zelfstandig op pad kan, een hechte vriendengroep heeft die spontaan aanbelt en alles kan doen wat voor anderen zo vanzelfsprekend lijkt. Maar ik heb ook geleerd dat het alleen maar pijn doet wanneer ik blijf kijken naar wat er niet is. Daar help ik onze zoon niet mee, en mezelf ook niet. Daarom kies ik ervoor om te kijken naar wat God ons vandaag geeft. Ik geloof dat God juist aanwezig is in de gewone, kleine momenten. En ik houd mij vast aan de belofte dat wat bij mensen onmogelijk is, mogelijk is bij God. Door de jaren heen heeft deze weg mij als moeder veranderd. Ik heb geleerd los te laten, mij aan te passen aan wat elke dag brengt en te vertrouwen, ook als ik niet wist wat er zou komen. Juist daardoor heb ik ontdekt wat écht belangrijk is: liefde, tijd, rust en de vrede die God geeft, een vrede die verder reikt dan alle onrust. Vanuit die rust mag ik steeds opnieuw zien en begrijpen wat onze zoon nodig heeft. Er is voor mij niets mooier dan er voor elkaar te zijn en samen te genieten van de kleine momenten. Vaak zijn daar niet eens woorden voor nodig. Juist daarin zie ik Gods trouw, Zijn liefde en Zijn zorg, iedere dag opnieuw. “Ik loof U, omdat ik ontzagwekkend wonderlijk gemaakt ben; wonderlijk zijn Uw werken, mijn ziel weet dat zeer goed.” Psalm 139:14 💜 Niet blijven leven bij wat ontbreekt, maar dankbaar omarmen wat God vandaag geeft.