Ons verhaal begon eigenlijk al tijdens de zwangerschap. Met 13 weken kregen we te horen dat ons kindje een hypoplastisch linkerhart heeft, ook wel een 'half hart' genoemd. Vanaf dat moment stond onze wereld stil. Waar een zwangerschap normaal gevuld is met dromen en plannen, leefden wij van controle naar controle, vol spanning en onzekerheid. We wisten dat Mert direct na zijn geboorte zou moeten vechten.

Na zijn geboorte werd hij meteen opgenomen op de intensive care. In plaats van onbezorgd te genieten van onze pasgeboren zoon, zagen we hem omringd door slangen, monitoren en artsen. Al op zijn derde levensdag onderging hij zijn eerste hartkatheterisatie. Daarbij werd een propje in zijn longvaten geplaatst om te voorkomen dat er te veel bloed naar zijn longen zou stromen en werd de opening tussen zijn boezems vergroot.

Daarna begon een periode van wachten, hopen en vooral heel veel onzekerheid. Mert moest eerst sterk genoeg worden voor zijn eerste openhartoperatie, maar niets ging zoals gehoopt. Hij werd ziek, waardoor zijn operatie moest worden uitgesteld. Op een ander moment werd hij zelfs al naar de operatiekamer gebracht, maar daar ontdekten de artsen dat zijn longslagader anders liep dan verwacht. De operatie kon niet doorgaan en opnieuw moesten we wachten.

Na zijn eerste openhartoperatie brak opnieuw een zware periode aan. Mert kon niet zonder de medicijnen die zijn hart ondersteunden en moest daardoor op de intensive care blijven. Hij was ontzettend kwetsbaar en leek ieder virus op te pikken. Elke dag leefden we tussen hoop en angst.

Toen hij eindelijk groot genoeg was, volgde opnieuw een hartkatheterisatie. Daaruit bleek dat hij eerst nog extra medicatie nodig had voordat zijn tweede openhartoperatie veilig kon plaatsvinden. Twee maanden later was het zover. Gelukkig verliep deze operatie goed en kregen we eindelijk het gevoel dat er ruimte kwam om vooruit te kijken.

Maar toen werden we opnieuw keihard teruggeworpen. Vanuit het niets kreeg Mert een ernstige maagbloeding. Het waren de meest angstige momenten uit ons leven. Mert had door alles wat hij al had doorgemaakt nauwelijks reserves. We wisten niet of hij sterk genoeg was om dit te overleven. Tegelijkertijd wisten de artsen niet of zij de bloeding tijdens de spoedoperatie zouden kunnen stoppen. Na twee spoedoperaties en een CT-scan kwam eindelijk het verlossende nieuws: er was geen actieve bloeding meer. Vanaf dat moment krabbelde onze kleine vechter langzaam maar zeker weer op.

Na 8 maanden en 3 weken op de intensive care mochten we eindelijk naar de medium care. En na een ziekenhuisopname van 9 maanden en 6 dagen gebeurde waar we zo lang van hadden gedroomd: we mochten eindelijk met Mert naar huis.



Onze reis was lang, zwaar en vol onzekerheid. Maar Mert heeft ons iedere dag laten zien wat echte vechtlust is. Dankzij hem weten we dat geen enkele dag vanzelfsprekend is. Daarom genieten we nu van alle gewone, kleine momenten. We plukken de dag, want juist die kleine momenten zijn voor ons het allergrootste geluk.